Dorota Zyguła

Uważność, znana również jako mindfulness, to coś więcej niż chwilowe skupienie. To raczej sposób bycia, który polega na świadomym i nieoceniającym obserwowaniu bieżącego doświadczenia.

Tak naprawdę, każdy z nas intuicyjnie jej doświadczał, choćby przez krótką chwilę. Mówi się nawet, że przychodzimy na świat z naturalną umiejętnością uważności, a dzieci są wręcz mistrzami w byciu “tu i teraz”.

Wyobraź sobie, że jesteś widzem w kinie, a ekranem jest twoje życie. Uważność to siedzenie w tym kinie i oglądanie filmu, którym jest Twoje życie, bez wchodzenia na ekran i odgrywania ról.

Kluczowym elementem uważności jest bycie „tu i teraz”. Zamiast rozpamiętywać przeszłość lub martwić się o przyszłość, skupiasz się na tym, co dzieje się w danej chwili. Obserwujesz swoje myśli, emocje i doznania fizyczne, ale nie oceniasz ich ani nie próbujesz ich zmieniać. Po prostu pozwalasz im być.

To trochę jak obserwowanie chmur na niebie. Widzisz, jak się pojawiają, zmieniają kształt i znikają. Nie próbujesz ich zatrzymać ani przyspieszyć. Podobnie jest z myślami i emocjami. Uważność uczy, że są one przejściowe i nie definiują tego, kim jesteś.

Uważność to nie tylko medytacja. Możesz ją praktykować w każdej chwili i w każdej sytuacji. Kiedy jesz, skup się na smaku i zapachu potrawy. Kiedy idziesz, poczuj, jak twoje stopy dotykają ziemi. Kiedy rozmawiasz z kimś, słuchaj uważnie, co mówi.

Praktykowanie uważności wymaga cierpliwości i wyrozumiałości dla siebie. Nie chodzi o to, aby osiągnąć stan idealnego spokoju, ale o to, aby nauczyć się akceptować siebie i swoje doświadczenia takimi, jakie są.